10 JAAR MARATHONLOPEN 1993 - 2003

100 MARATHONS

................................................

Net als collega-loper Wim (Van Amerongen) liep ik mijn eerste 42, 195 km te Utrecht, zij het 15 jaar later.

Dit was mei 1993.

In al de jaren die ik van mijn verslaving heb mogen genieten, heb ik het onnoemelijke geluk gehad die passie te kunnen delen met tal van gelijkgestemde zielen.  Ik ga me aan een opsomming wagen, hoewel ik vrijwel zeker namen vergeet te noemen.  Ik voel het evenwel mijn plicht diegenen te vermelden die het mogelijk gemaakt hebben om die 100 marathons uit te lopen, zij het als gezel in trainingskilometers of tijdens de wedstrijden zelf, de één door zijn/haar goede raad, de ander door zijn/haar aangename babbel.  Het zijn stuk voor stuk mensen wier naam ik gekerfd heb in deze mijlpaal in mijn leven.

In eerste instantie ben ik eeuwige dank verschuldigd aan toenmalige gezellin Betty.  Vanaf mijn prille marathoncarrière betekende zij een ware steun.  Zij was er eerst als evenwaardige trainingspartner.  Zij was er voor mij als ik down was.  Zij was het zonnetje thuis.  Dank, Betty, voor 't begrip tijdens de vele eenzame zondagen, waarop ik er niet voor je was.  Dank zij jou kon in mijn passionele hobby blijven beoefenen.  Zonder jouw geduld en opoffering konden mijn (onze) Europese omzwervingen niet plaatsvinden.

Vervolgens vermeld ik vriend Gust.  Hij 'loopt' als een rode draad doorheen mijn hele marathonloopbaan.

Gust was al marathonloper toen ik nog haar op mijn hoofd had!  Hij had steeds een luisterend oor en was vaak een toeverlaat, zelfs mijn talloze 'grillige' momenten toverde hij met een minzame glimlach en gerespecteerde wijze woorden weg.  Zijn raad en aanmoedigingen in de moeilijke trainingsmomenten zal ik nooit vergeten.  Menige oefenkilometers en evenveel marathons liepen we zij aan zij.  Ik heb me altijd goed naast je gevoeld, Gust.  Ook je onaangekondigde aanwezigheid in het verre Steinfurt bij mijn 'eerst getrainde' 42,195 km, en je zoektocht in Soerendonk bij gelegenheid van mijn 50ste zal ik nooit uit mijn  geheugen kunnen en willen wissen.  Dank daarvoor.

Dank ben ik zonder twijfel verschuldigd aan onze overleden maat en marathonman Louis Persoons, die me de laatste jaren van zijn leven weer de zin in trainen had bijgebracht.  Mijn 100ste draag ik graag aan jou op, Louis.  Wij missen je.

Dank ook aan alle clubmaats die de revue van mijn marathonleven gepasseerd zijn.

Een dikke merci om diverse redenen aan Jean, Malou, Florence, Guido, Mirella, Lut, Gerard ... en nog vele anderen van het eerste uur.

Komen daar vrij recent nog bij : Marc en Pier.  Pier, omdat hij - de laatste jaren voordat hij het marathonlopen voor gezien hield - mijn 'vaste' gezel was. Wij hebben beiden trouwens de kaap van de 100 marathons tijdens onze gezamenlijke carrière overschreden.  Hij is het ook die mij op het 'veellopersspoor' heeft gezet, en zonder wiens enthousiasme ik allang 'ontspoord' zou zijn.  Samen schuimden we de Lage Landen af op zoek naar die of gene marathon.  Zonder hem had ik die magische kaap van 100 nooit bereikt.  Het was ook Pier die mij bij onze Nederlandse collega-lopers geïntroduceerd heeft.  Door hen - vooral omdat zij ook meer ultraloper zijn - heb ik al mijn resultaten en gelopen tijden weten te relativeren.  Bij de meeste van hun prestaties kan ik alleen maar nederig het hoofd buigen.  Het zijn gewone, fijne, complexloze mensen, zonder kapsones whatsoever : alle Wims, Franken, Theo's, Robben, Gerry's, Elsen, Jacks, Vincenten, Hansen, Dions .... dank voor jullie aanwezigheid in mijn lopersbestaan.

Een aparte plaats in m'n marathonhart heb ik ook gereserveerd voor onze Maaslandse vrienden van de 'MACD-marathonclub', die bij regelmaat van de klok onze 'NV Marathonbus' bevolkt hebben en daarbij aangenaam gezelschap waren.  Marc, Jeannine, Ray, Marylou, Jacques, Albert, Leon, Susan en postuum Willy ... en de overigen van de kliek (en ATLA-Ghislain) : DANK!

Evenzeer groet ik alle medereizigers op onze 'marathonbus' en dank ik hen voor de zovele mooie citytrips die we samen mochten ondernemen.

Tot slot draag ik dochter Kristel een warm hart toe.  Zij vergezelt me steeds vaker tijdens de halve afstand overal te lande.  Mag ik de stille hoop koesteren dat zij geleidelijk aan in mijn voetstappen treedt, en ooit eens de euforie ervaart van het overschrijden van een marathoneindmeet ...

Alle mensen die op de een of andere positieve manier  mijn marathonpad gekruist hebben : dank!